Belako eta “Belako soinuaren” itzulera

Aurrekoan, Ekizaren diskoari buruz idaztean, azken aspaldian gehien espero izan dudan diskoetarikoa zela nioen. “Diskoetarikoa” nioen eta ez “diskoa”, bai, Belakoren hau ere duela luze espero bainuen. Heldu da, kostata eta EP horien ostean, baina heldu da.

Disko honi buruz hitz egiteko, besteko modu batean kontatuko gauzak. Kronikak idaztea erraza ez denez, diskoa entzun nuenean gertatutakoak kontatuko ditut hemen, nolabaiteko orden kronologiko bat jarraituz. Ea zuei antzerako zerbait gertatu ote zaizuen:
album
Diskoa lortu bezain pronto gogo handiz play dioen botoitxoa sakatu nuen (biniloa esku artean izateko itxaron beharko). Titulua begiratu eta “Fire alarm” zioen hark. Estudio ahots batzuk eta riff potente eta hipnotiko bat hasten da. Hasiera suabeagoa espero nuen baina entzuten dudana atsegin dut, oso. “Belako soinua” du, zalantzarik ez. Disko bakarra eta jadanik “Belako soinua” delako zerbait existitzen da!

Kantua amaitu orduko gustatuko zaidala badakit. Potentea, indartsua, bizia, bi mundu musikalen nahasketa mantentzen du honek. Ondo. Pozik nago. Kontzertuetan pentsatzen hasten naiz.

Bigarren kantuak izenburu euskalduna du (Guk Emanez), abestu ingelesez abesten duten arren. Hau ere ondo. Rockeroagoa, oinarrizkoagoa, baina oso ondo. Indartsu. Hirugarrena bezala. Eta laugarrena. Entzuten dudana gustatzen zait. Itxaron izanak merezi izan du. Track sei-ra heltzean urteko disko onenetariko baten aurrean nagoela ziur nago.

Ea ba: ez du lehen diskoaren soinua, baina horren ezberdina ere ez da. Helduagoa edota, halakorik esan badaiteke, esperimentalagoa da. Oinarria mantenduz pausu bat harago eraman nahi izan dute haien soinua. Produkzio landuagoa baina bat-batekotasun ukituekin. Eta ondo erditu dute. Hori bai, lehen diskoaren soinua ez duen neurri bertsuan, EPetatik urrun dagoela iruditzen zait, nahiko urrun…

… gauza arraro bat entzuten dudan arte: kantu errepikatu bat. Bai, Bele Beltzak diskoko Mum kantua agertzen da hemen. Kantu zerrenda begiratu eta Crime ere hemen dagoela ikusten dut. Berau entzun eta aurreko bertsio berdin berdina dela entzuten dut. Sekulako kantak dira, bai, baina berdin-berdinak dira. EPetan sartu zituzten kanta berdina sartu dituzte hemen berriz. Tira, ez naiz halakoen oso zalea, egia esan. Diskoaren lehen puntu ahula.

Bi horien tartean Hegodun Baleak kantua dator. Nire ustez diskoko ahulena agian. Gerora jakingo dut irratian bueltaka dabilela; auskalo nork eta zergatik aukeratu ote zuen hura single moduan, argi dago lan honek askoz kantu hobeak gordetzen dituela.

Amaierak ordea gora egiten du: Nina Simoneren bertsio bat. Bertsio on bat, hobe esanda. Berriro ere disko on baten aurrean nagoela sentitzen dut. Oraindik beste kanta bat falta da, disko guztiko elektronikoenetarikoa. Oso esperimentala, hasierako kantuen kutsu indartsu harengandik oso urrun.

Asteak pasa dira honetatik eta nire iritziak ez du aparteko aldaketarik jasan. Oso disko on baten aurrean gaudela uste dut, bere une ahulak dituen arren. Zuzenekoetan oso ondo funtzionatuko duten kantuz betea dagoela uste dut. Eta, hori aipatuta, zuzenekoetan pentsatzen hasi naiz beti… Laster…

Advertisements

Posted on 2016/02/16, in Diskoak and tagged . Bookmark the permalink. Utzi iruzkina.

Utzi zure erantzuna!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Aldatu )

Connecting to %s

%d bloggers like this: